مرغی پر می زد ، هر دو هم زمان آن را می دیدند . لبخندی گرم بر لب داشتند و با عشق به هم می نگریستند.                    

...تا زد و روزی دست زمخت و پر زخم زمان کاغذی را از میان دست های سرنوشت فالگیر بیرون کشید...

خورشید خود را پشت تکه ابری پنهان کرد...گویی می خواست از واقعیت بگریزد... ابر خون گریست... زمین از زور خشم از هم شکافت...هوا دگر هرگز آفتابی نشد...همه خود را شریک غم گلدان می دانستند.

گل مرده بود و گلدان ساکت بود...گلدان ساعت ها بود که ساکت بود...گلدان روزها بود که ساکت بود...گلدان ماهها،گلدان سالها بود که ساکت بود...

آسمان رعدی زد...گلدان نعره زد...آسمان پایین آمد...او را در آغوش گرفت...گلدان از وسط شکافت...در وسط شکاف قلبی سیاه می درخشید...

گلدان برای باری دیگر به خاک پیوست . گل هم در آنجا بود . خورشید از پشت ابر بیرون آمد . هوا آفتابی شد . مرغ نغمه ی خود را از سر گرفت .زمان بندها را در دست فشرد و دست فالگیر به سوی رهگذران دراز شد.

  "  گل و گلدان عشقی تازه را در قلبهای خویش تجربه می کردند...!!!  " 

                                                                                                                                                             «میشی جون»