مرغی پر می زد ، هر دو هم زمان آن را می دیدند . لبخندی گرم بر لب داشتند و با عشق به هم می نگریستند.                    

...تا زد و روزی دست زمخت و پر زخم زمان کاغذی را از میان دست های سرنوشت فالگیر بیرون کشید...

خورشید خود را پشت تکه ابری پنهان کرد...گویی می خواست از واقعیت بگریزد... ابر خون گریست... زمین از زور خشم از هم شکافت...هوا دگر هرگز آفتابی نشد...همه خود را شریک غم گلدان می دانستند.

گل مرده بود و گلدان ساکت بود...گلدان ساعت ها بود که ساکت بود...گلدان روزها بود که ساکت بود...گلدان ماهها،گلدان سالها بود که ساکت بود...

آسمان رعدی زد...گلدان نعره زد...آسمان پایین آمد...او را در آغوش گرفت...گلدان از وسط شکافت...در وسط شکاف قلبی سیاه می درخشید...

گلدان برای باری دیگر به خاک پیوست . گل هم در آنجا بود . خورشید از پشت ابر بیرون آمد . هوا آفتابی شد . مرغ نغمه ی خود را از سر گرفت .زمان بندها را در دست فشرد و دست فالگیر به سوی رهگذران دراز شد.

  "  گل و گلدان عشقی تازه را در قلبهای خویش تجربه می کردند...!!!  " 

                                                                                                                                                             «میشی جون»

دچار یعنی عاشق

و فکر کن که چه تنهاست اگر که

ماهی کوچک دچار آبی دریای بی کران باشد...

دچار باید بود  و  گرنه زمزمه

حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد..

                                                                      «   سهراب سپهری  »      

اِ اِ اِ....اِی باباااااااااااابچه مگه تابلو به اون بزرگی رو ندیدی که همین طوری سرتو انداختی اُمدی تو!!!؟؟؟!؟

آخه شاید اینجا یکی یه کارخصوصی داشته باش...(حاجی فکر بد نکن!!!)

منظورم اینه که شاید یه بیچاره ای می خواد بیاد اینجا یکی تو سر خودش بزنه یک تو سر زندگیش...

حالا چرا قیافتو اون طوری می کنی!؟ باشه بابا...حالا که اُمدی قدمت رو چشم...به وبلاگ حقیرانه ی میشی کوچولو خوش اُمدی... درسته که سقفش نم داره و بعضی وقتها هم که از زیرش میری ممکنه که چند قطره ای هم بدرقت کنه...درسته که هنوز نمایی نداره...درسته که صاحبش کمی خله...(آقا می خوای بخواه می خوای هم نخواه...هرچی باشه ما هنوز با هم کمی خورده حساب داریم،یادت که نرفته وارد منطقه ممنوع شدی!؟) ولی تو به بزرگی خودت ببخش و با اُمدنت بازم میشی کوچولو رو خوشحال کن...!!!

این میشی کوچولو ۱۵ سالشه البته چون می دونم که کسانی هستند که این وبلاگو می خونند و اگه بگم ۱۸ سالمه وقتی دیدمشون باید به دلیل یه سری دلایل در برم به همون ۱۵ راضیم...خلاصه این میشی جون ما(خودمو می گما)یه موقع یه چیزایی می نوشت که گیر دوستای ناباب اُفتاد و قرار شد که یه وبلاگ بزنه...از اون روز تا حالا خیلی می گذره تا اینکه بالاخره این وبلاگ به کمک یه دوست گلم (البته بیشتر دوستای من مثل خودم خلن) راه افتاد و حالا تا کجا بخواد بره،نمی دونم...تا حالا که من مشغول به وب گردی بودم و اگه یاد بگیرم که چه طوری لینک و این چیزا بذارم یه سریشونو حتماً معرفی می کنم فعلاً که هیچی بلد نیستم و به کمک شما هم خیلی احتیاج دارم تا حالاش که از نظر تایپ به خیر گذشته...!!که اونم مطمئنم که ۶ تا غلط توش دارم...!می گی نه!؟خب بشمار!!

راستی هر کسی که بتونه غلط ها رو پیدا کنه یه جایزه میلیون دلاری از شرکت LG می گیره...!!!

موفق باشید...بدرود